Na nieba granacie bladym
Noc letnia zaznacza ślady
Chmurami czarno-siwymi
Snem ciepłym podświetlonymi.

Jak nieprzytomne jeziora
Tkwią w miejscu jeszcze z wieczora,
Dna poszukując swojego
Nad nimi zagubionego.

Nad brzegiem srebrzyście śniętym
Stał Pegaz z weny poczęty.
Milcząc wśród godzin wahadeł,
Wpatrywał się w gwiazd plejadę.

Okryty luny glazurą,
Pierś prężąc wzniósł się nad chmurą.
Natchnieniem skrzydła rozwinął
I w tajnię poezji odpłynął...


z szuflady, ale poprawiony