nad rozlanym czasem róża salwa płacz
tłum w kaplicy chwytający boski palec
żeby na rydwanie ognia wnieść się
do którego nieba

a ty jesteś tylko prorokiem mniejszym
książeczką w miękkiej oprawie z
kilkoma rozdziałami przecież
to musujące życie

a tu klaps więc nacinasz jak sykomorę naskórki
epizody ciał i dusz do pierwszej krwi płynie
miłość w małych apokalipsach ty i ja pod prąd
na tarło no wiesz

świat może wyjść o 3,47 i nie wrócić tutaj
bo odwaga do krwi boli zgoda

nikt nie jest bez winy oprócz Niewinnego
sąd nie jest ostateczny a serce to serce
poza wszelkim podejrzeniem pod ciśnieniem
co mówisz

głodny jestem
zaprosiłem Boga na obiad