Myśleć o tobie to łamać wszystkie znaki. Zasypywać ziemią
kartki z kalendarza. Każdą noc rozłupuję, jak orzech,
by dotrzeć jak najgłębiej, do własnego zdziwienia,
że to jeszcze się dzieje. Wiatr poluje na słowa.

Taki czas. Rollercoaster, wielokrotne przejścia. Nieważne,
dokąd prowadzą schody, w jaki zgrzyt się wsuną
żelaznym chłodem poręczy. Ślad pozostaje zawsze
w miejscach, których nie było, pod organzą śnieżyc.

Myśleć o tobie to szklić wszystkie drogi. Od nowej linijki,
od pierwszego spięcia, aż po ostatnią zmarzniętą kałużę.
Sen w niej pęka wczorajszą pajęczyną. Wiedziałeś.

I kiedy nas zima nosiła w kieszeni, można było
samym tylko dotykiem zadawać pytania.