Ty wiesz, że cię zatrzymam, by odlot czarowny
Odwlec w czasie na zawsze, lub najdłuższą chwilę,
Przytulać twoje kształty, które dotąd śniłem,
Gdy pustka zapadała milczeniem raptownym.

Srebrna magia. Więc ileż w niej bogatych zdobnictw,
Rozciągniętych wokoło na jedną, dwie mile;
Gdy cię chwytam w arkana pieszczot i przymileń,
Ja, jedyny wybrany wśród tylu niegodnych.

Czas się rozgrzał - z nim niebo - i nurza w rozkoszy,
Rozświetla nagość ciała w szelmowskim bezwstydzie
Gdy spełniamy do końca wzajemny niedosyt.

Można widzieć nie patrząc i patrząc nie widzieć,
Wypalony hologram chłodzić kroplą rosy;
Czas choć zamarzł, wciąż kwitnie. Dziękuję Izydzie.