miała pokolorować w artykule
po bezdomności wyborze żyjących z deptaka
niesparowanych brutalnie gołębi
podchodzących bliżej
kiedy sięgała do torebki

po dyktafon i pieniądze dla rozmówcy
niewyczesanego ze snu o jakiejś kobiecie
z nagłą coraz większa erekcją
wtedy poczuła bliskość
wstydliwe smagnięcie bezradności

zebrany materiał nawlekała w siebie
z ukrytą pod jaśkiem twarzą
kochając się z mężem
mocniejszymi wyrzutami bioder

(poniżej jedna z inspiracji)

Sen o Marii

Nigdy nie widziałem twojej twarzy.
A promień słońca, jedyne światło
jakie padło na moją samotną drogę,
uciekło z Twoich rąk.

Los. Śnieg, wiatr i strach.

Jedyna dobra wiadomość
do której doszedłem,
pochodziła z Twoich ust.

Drogi są poznaniem ciemności i zapomnienia.

Na chwilę biedna dusza zatrzymała się,
nie wiedząc, gdzie szukać.

Tak potoczyło się życie.
I nigdy nie zobaczyłem Twojej twarzy.*

(* Ivo Andrić - przekład własny z pomocą translatora)