deszcz dzwoni o parapet
rytmicznie monotonnie
niczym wytrawny raper
lub proboszcz na ambonie

na szybach deszczu krople
szukają się nawzajem
codzienne stanie w oknie
już stało się zwyczajem

wiatr szarpie gałęziami
na sobie znaną nutę
i często nie czasami
odziera mnie ze złudzeń

z nadziei na poprawę
na chłodu powstrzymanie
na słońca choćby skrawek
na jutra doczekanie

marzenia jakże płonne
natura się nie zmieni
czas nie chce wciąż zapomnieć
tak o mnie jak jesieni