mrą kwiaty w szkle pociętym skra tańczy po stole
w rogu parkiet olśnieniem kosztownym migoce
pod oknem przysłoniętym fotel wygodnieje
i pokój się zatraca w słonecznej pomroce

na ścianach stoją w ramach wnuczęta i dzieci
synów córek sióstr pociech ustawione grono
a na środku w obszyciu ozdobnym serwety
ze stos ownym obyciem aromat parzonej -

ach świecie - mój ty świecie w pokoju zaklęty
ile trzeba zabiegów starania czy siły
by w posrebrzanej tacy - na odległość ręki
nie ujrzeć końca świata i cienia mogiły