Odmierzam pustkę
Między końcem Ciebie a początkiem mnie

Spłodziliśmy twór niechciany, nieplanowany
Ty byłeś dawcą nasienia dezaprobaty
Ja dałam jajo niezgody
Reszta odbyła się już poza nami
Z chorych teorii freudowskich

Ta otchłań to jedyne, co udało nam się zbudować
Wyobcowani wpatrujemy się w jej czeluści
Z niedowierzaniem
podziwiamy wieloletnie dzieło
naszych nie-wysiłków
Pytanie, czy już zakończone...

Owiewani przejmującym chłodem wygasłych uczuć
Ja - siedząca na skraju przepaści bez wizji na jutro
Ty - rzucający w głębiny kolejny kamień zamiast słowa