płomień ogarnął okna wyższych pięter
drgały nerwowo szyby pod dyktando symfonii
nie wiedząc czy doczekają poranka

niższe budynki ogarniała szarość
do komina domu przytulona para
kocią mruczanką modliła się o spokój nocy

gniazdujące kosy czułym skrzydłem okrywały maleństwa
a człowiek wtulał się w człowieka
dzielił ciemność porcjami gestu i szeptem

kiedy kreska horyzontu objawi się dynią słoneczną
ty choć wypuścisz z objęć
zabierzesz ze sobą część mnie w kolejny dzień