tylko miłość potrafi zatrzymać czas.*

misterium, wystawiane w scenerii ezoterycznego
życia, wciąga do obrządku ostatnie czynności.
premiera według panującego rytuału.
sakramentem jest przeistoczenie czasu.

prefacja nie ma końca. wpadam w uniesienie. w
płomieniu gromnicy, ściętych kwiatach, kamieniu,
widzę ulotny kształt. wzmaga się uczucie strachu
wywołane wizją samotności.

niweczę śmierć.
kreuję postać, nadaję widzialną formą.
wyposażam w pełnię uczuć, nawet ułomnych.
oddaję ciało. będzie kochać, moimi oczami ujrzy
świat na nowo.

depczę kir, rozciągam nad nami biały woal.
wwodzi świeży powiew, przynosi obietnicę brzasku,
nadziei. w życzliwych ramionach kryję szarą nędzę życia.

wybrzmiewa marsz żałobny.

jeżeli uczucia są prawdziwe, czy będę
kochał mocnej, gdy zaistniejesz w otchłani.

*Marcel Proust
/sg