musisz jeszcze wnusiu podrosnąć co nieco
żeby móc zrozumieć czymże jest poezja
własne doświadczenia same cię oświecą
i myśleć o wierszach nie będziesz mógł przestać

nie pozna poezji kto miłości nie znał
i kto do największych nie gotów poświęceń
rób wszystko nie pozwól swych uczuć okiełznać
do bycia szczęśliwym nie trzeba nic więcej

ta moja poezja ma na imię Anna
zgadujesz bez trudu że to babcia przecież
smakuje jak ciastko i kawa poranna
jest najkrótszą fraszką i wszystkim na świecie


...
a ja wciąż piszę wiersze z uporem maniaka
na tej starej maszynie otrzymanej w spadku
która mi nie pozwala zapomnieć o dziadku
jednym palcem błądzącym po wytartych znakach

w skoroszycie skórzanym na biurku pod ścianą
gnieżdżą się kartki chrome przez czas nagryzione
są dla słów tam spisanych ich twierdzą i domem
ale dla reszty świata historią nieznaną

ciągle brak mi odwagi by zajrzeć do środka
by je wreszcie rozczytać do końca raz kiedyś
powstrzymuje mnie jednak szacunek dla przodka
i świadomość wątpiąca w przydzielony kredyt

echo niesie przez pokój melodię klawiszy
dziadek ucha nadstawia udając że słyszy