i znów o jeden wyraz za dużo
a dzień się kończy ubywa światła
Księżyc bladziutki jak gdyby zasłabł
gwiazdy w rozsypce też kiepsko wróżą

Anioł co zawsze był gdzieś w pobliżu
nie wiedzieć czemu zniknął bez słowa
chociaż wiązała nas z nim umowa
nierozłączności w chwilach kryzysu

lubimy ciszę lecz bez przesady
milczenie owszem tylko z umiarem
dwie trzy godziny ale dni parę
to już zahacza prawie o sadyzm

mówić nie mówić oto pytanie
które nade mną wisi jak topór
jeśli nie znajdę na nie sposobu
co piszę będzie ostatnim zdaniem