W czasach permanentnej rewolucji
szacunek dla artysty mają tylko
muzea etnograficzne, przedsięwzięcia
innego rodzaju sprowadzają na głowy
artystów krzywdzącą nadinterpretację,
zamykają w klatkach cudzych przewrotów.

W czasach permanentnej rewolucji
prawdziwie chrześcijańska miłość bliźniego
jest żywiona do artystów wówczas,
gdy tworzonym przez nich dziełom sztuki
nadaje się charakter dokumentów,
a nawet dowodów z dokumentów epoki.

Myślałem: a gdyby uczynić z permanentnej
rewolucji wspólny wszystkim artystom
kontekst - długo szukałem tego słowa,
ciągle jeszcze szarpie mnie za nogawkę
słowo religia - bylibyśmy znów
dla siebie nawzajem inspirujący, czytelni?