za dar życia za radość pisania
za młodość odmienianą przez przypadki
i za wiek dojrzały strzępiący codzienność

dziękuję za wszystko napotykane na drodze
wszystkim i każdemu z osobna i jeszcze
za widzenia bez unoszenia powiek
za możliwość mówienia bezgłośnie

i za prośbę bezmyślną o wybaczenie
niepamięci komu mam dziękować


...
przydarza się niekiedy czekać na podpowiedź
chociaż lata doświadczeń wielość barwnych przeżyć
przyzwalają twórczości samej w siebie wierzyć
czyniąc wiersz pamiętnikiem brzmiącym niczym spowiedź

nie brakuje przypadków że myśli są soplem
który zanim się stopi szmat czasu pochłonie
wówczas bolą najbardziej oprócz serca dłonie
wtedy słowa spływają wolno jak krwi krople

lecz pisanie się toczy jakby po swym torze
bez obawy o konflikt czy wykolejenie
po to by cel osiągnąć o właściwej porze
poddając się świeżością właśnie twej ocenie

tylko kiedy już skończysz wers ostatni czytać
próbuj zadać właściwe spośród wielu pytań