Widzę siebie jako drzewo

z średnio zapuszczonymi korzeniami.

One reprezentują moje doświadczenia.

Moje liście są ciemno-zielone;

często powiewane przed odgłosy ludzi

Wydają charakterystyczny dźwięk;

dźwięk ten woła o pomoc

ale nikt go nie słyszy,

nikt nie zna języka wiatru;

ludzie siadają pode mną, mówią,

jakby sami do siebie ale jednak

do kogoś; ich łzy często wywołują

rozrost moich korzeni, dają mi siłę.

Często też lubią przeczucać przeze mnie

huśtawkę, służę jako podstawa do ich zabawy.

Czasem żerują na moich owocach,

owocach zakazanych,

daje im zrozumienie dobra i zła,

dlatego często się ode mnie odwracają, odchodzą.

Jestem drzewem Poznania

zniszczę ten świat lub on stanie się częścią mnie,

kiedy moje drzewo runie lub moje korzenie

zagłębią się na cały świat