Dla Dorothei, Donaty , Deotymei, Decathloni i Decymei

Ona uwiodła mnie
tym lśnieniem intelektu
co czyni nam łaskę pojmowania rzeczy
bez ornamentyki zbędnych słów
i zawiłej retoryki.

Pomiędzy jej wymownym milczeniem
a burzą nocnej namiętności
uczyłem się od niej pilnie
jak wiele powiedzieć można
wskazując jedynie miejsca
pożądanych pieszczot.
Aż stała się odtąd jedyną kobietą
z którą spór wieść chcę
o kształt wiersza o niej.

Choć cenzurując godziny rozkoszy.
zmusza mnie do ciągłego
poszukiwania metafor
(w labiryncie chytrych porównań) -
tak gdzieś pomiędzy błaganiem o litość
a drżeniem w mych dłoniach..

W moim niebie przekory
jest aniołem stróżem
co zawsze przy mnie
w nieustannych zwrotach pożądania.

Więc tocząc z nią radośnie
nieustannie waginalne boje
(z małą przerwą na Sofoklesa lub Platona)
takiego właśnie pragnę życia zakończenia.

Aby zamknęła ruchem dłoni te wszystkie wspomnienia.

Długiego marszu niespełnionych pragnień
wśród rudymentów i zgliszcz namiętności
co nigdy nie doczekały pełnego spełnienia

Dlatego dla niej nieustannym żarem wzruszenia
to szczególne auto da fé demonstruję
z przesłaniem
że warto długo, długo czekać
aby spotkać taką kobietę

przy której serce na zawsze się zatrzymuje.