nie wiem skąd siły brać by przetrwać
tak strasznie samotność się dłuży
oddycham resztkami powietrza
znów noc nic dobrego nie wróży

czytam wiersz który dziś mnie naszedł
o róży z łodygą złamaną
smutny wiersz o smutku przed czasem
... ty już śpisz?
no trudno
dobranoc


...
jesteś tak obojętna na wszystko co piszę
ignorancja nie boli lecz serce zamyka
gdybyś miała za męża szewca hydraulika
łatwiej by o głos było a trudniej o ciszę

wolisz zgiełk internetu i swoje seriale
świat poezji dla ciebie wręcz mógłby nie istnieć
gdyby nie to że gościem jest w twoim umyśle
moglibyśmy ze sobą być bardziej niż wcale

ale wózek się toczy bo już tylko z górki
żadnych wzniesień przed nami ot proza codzienna
kot dachowiec przeklina na drutach jaskółki
za ich niechęć do zabaw i porozumienia

dźwięki uczuć raz po raz szukają swych znaczeń
brzmią podobnie a jednak zupełnie inaczej