Zostań, Piasku w Dłoni!
Lecz przesypujesz się
Do końca, bezsilnie, powoli,
Pomimo palców zaciskania.

Zostań, Wodo Rozlana!
Lecz wsiąkasz w grunt
Nieubłaganie, po chwili, bezradnie,
Mokrego śladu nawet nie zostawiając.

Zostań, Rozbłysku Światła!
Lecz w oka mgnieniu zanikasz.
Niedługo, tak rzadko, prawie wcale,
Świat się cieszył Twoją jasnością.

Zostań, Odcisku Dłoni!
Lecz na szybie ledwie sekund dożywasz.
W marmurze, w skale, w granicie,
Przecież mogłeś na lata być odciśnięty.

Zostań, Chwilo Szczęścia!
Lecz trwać już nie zmierzasz.
Za krótko, za mało, za wcześnie,
Uśmiech dzieciństwa z twarzy wymazany.

Zostań, Zaporo Wodna!
Lecz pęknięta rzeki trzymać już nie chcesz.
A jeszcze, a jutro, a zawsze,
Któż podeprze w chwili słabości?

Zostań, Dniu o Zmierzchu!
Lecz znikasz przerażony.
Nagle, niespodziewanie, w mrok,
Obecności na wieki nie wyrywszy.

Zostań, Tato...