puste oczy szukające zaczepienia,
błądzące ręce w potrzebie oparcia,
niespokojny wzrok biegający bez celu,
brak stałego punktu odniesienia.

wagony w ruchu,
za oknem zamglone twarze, bez wyrazu,
wiele atomów tworzy jedno ciało,
istotę zmęczoną, znudzoną, zużytą.

drzwi otwierają się z prawej strony,
zaburzenie w rutynie poranka
politechnika, już wrócił marazm,
pasażerowie wychodzą z lewej

przez drzwi wylewa się masa ciał,
wypełnia powierzchnię peronu
motłoch in statu nascendi,
jednostka wrogiem narodu.