pozwól w pamięci swej pozostawić
co dawno kiedyś było czymś pierwszym
ust twoich dotyk ten który sprawił
że napisałem dla ciebie wierszem

wciąż jeszcze czekam na twój komentarz
milczysz tak długo tak bardzo długo
być może wcale już nie pamiętasz
tego co było poezji próbą

każdy następny był jednym z wielu
które fruwały nieobecnością
które błądziły jakby bez celu
wchłaniane zwykłych dni codziennością

a czas skutecznie potrafił trawić
frazy co miały brzmieć jak poemat
pozwól w pamięci swej pozostawić
wiersz ze słowami których już nie ma


...
spokojniutko powoli jeszcze coś tam się żarzy
jeszcze wszystko nie zgasło jeszcze gdzieniegdzie dym
za niedługo ten popiół już nikogo nie sparzy
tylko chichot historii będzie pławił się w nim

wkrótce wokół się stanie nieużytkiem bez duszy
opuszczonym lotniskiem z siatką spękanych płyt
chwasty będą tam rosły bez żadnego przymusu
w wolnej chwili jak znajdzie wpadnie tam blady świt

i przestanie być smutno i przestanie być ciężko
czarno-biała grafika zmieni się w szary gwasz
będzie los pielęgnował obojętność zwycięską
tak bezczelnie śmiejącą nam obojgu się w twarz