zdanie kaleczy
słowo zabija
milczenie jest
na ból czekaniem

cisza złorzeczy
gdy wszystko mija
naszyjnik łez
przyzywa pamięć


...
czas pisania z miłości przeszedł do historii
teraz pora pisania rozumem nastała
bardziej bez ograniczeń dosadnie bez mała
która choćby dlatego mniej rani mniej boli

wzniosłość nie ma hamulców ale i rozsądku
jest jak młoda roślina słońcem zachłyśnięta
co zbyt szybko w kwiat rosnąc wcale nie pamięta
żeby o moc łodygi zadbać na początku

potem rozczarowanie opadają płatki
często zanim osiągną piękno przeznaczenia
wylądują pod piórem lub w szkle literatki
nie znajdując już w życiu stanu otrzeźwienia

tylko serce wciąż bije jak zegar miarowo
dziwiąc się odległości między nim a głową