Dzwonek, początek starej przerwy.
Młotem pneumatycznym wbijam się między
obce słowa. Do betoniarki przylgnęła suma

wspomnień, kleję mury - w ubikacji
dopalam sporta. Pióro zastygło w kałamarzu.
Cegła po cegle kaligrafuję swoją obecność

w strukturze nieważnej już historii.
Dźwięki zapoczątkują nie moje już życie.
Autostrada ucieka od przestarzałej wiedzy,

od żywego jeszcze języka, do myśli
moich prawnuków.