Zazdroszczę ludziom gniewu
Lecz gdy go słyszę złość powraca
Agresja-presja, rozżalenie i cierpienie
Mowa już ucichła, a słowa nie idą w zapomnienie.

Szarości biel buduje me istnienie
Karabin słów!, słyszę tylko pocisków świszczenie
Kolejne salwy znów! - triumfalne przewodzenie
Gdzie w tym wszystkim jestem ja?
Ja to sen, to złudzenie.

W więzieniu bez krat chcę zapomnieć o kratach
Ilekroć robię to, czarny wąż mnie oplata.
Chcę zapytać go jaka będzie zapłata?
A on chciwy tak przez te wszystkie długie lata.
Ta-k Ta-k.