dzwoni niech dzwoni nie odbieraj
słowa nieznane nie dla ciebie
kiedy cię cisza poniewiera
to jakbyś już swe życie przebiegł

kwiaty niech rosną nic ci po nich
piękne dopóki nie powiędną
wiatr kochaj tylko on nie broni
byś pośród łąk kwitł sobą będąc

i nie miej żalu do ogrodu
że taki obcy że cię nie chce
sztuką jest przetrwać chwile chłodu
i chociaż smutkiem móc się wesprzeć

nie bój się płakać bo to nie wstyd
niech świat zobaczy że też umiesz
tańczyć pokorą z czasem przeszłym
na monotonnej wiatru strunie


...
kto klamki u drzwi dotknie komu je otworzysz
i kto w oczy ci spojrzy kiedy mnie nie będzie
komu wyda się że ma o szczęściu pojęcie
godne spełnić sny twoje o magii przestrzeni

czas pomarszczył uczucia jak sukienkę z krepy
odkąd jasnym się stało jak wiele odcieni
kryje się w scenografii stubarwnej jesieni
nim ironia z miłości bałwana ulepi

pocieszenia nie niesie tak prosta przypadłość
jaką jest rozumienie kolejności rzeczy
kiedy prawdy wyrazy nie chcą przejść przez gardło
będąc w pełni świadome upadku na plecy

kogo winić i za co że w tworzeniu tęczy
nikt i nic nie potrafi natury wyręczyć