Jałowe ziemie zapraszają
do wspólnej modlitwy.
O zmiłowanie.

Nie wznosimy
świątyń, zbyt boleśnie przebijają
miejsca narodzin.
I powietrze,

w którym jest nam dane
błądzić.
Bez gwiazdy przewodniej.
I księgi,

więc zasypiamy nieoświeceni,
na pustyni.
I śnimy katedry,

jednak wciąż brak miejsca,
chociaż dookoła bezmiar.
I święci zagrzebani w piasku,

o przeliczonej liczbie ziaren.
W klepsydrach.