prawdziwa miłość zawsze jest sierotą
i do ojcostwa nikt się nie przyznaje
nie narzekają oczy na brak zajęć
ustom nie grozi nadmierny słowotok

szczęście tu wpada ale tylko w przerwach
między lekcjami z armią nieszczęśników
rozczarowanych z miłości wyniku
której nie Amor sprzyja lecz Minerwa

brak patronatu jest wyrazem buntu
dla alienacji prawdy i szczerości
a przecież wszyscy nie są tak źli z gruntu
żeby nie pragnąć prawdziwej miłości

gdy serca płoną ... czy ktoś się odważy
być zawodowcem z ochotniczej straży


...
bardzo mi przykro zwiększa się dystans
między umysłem a ciałem
ze smutkiem stwierdzam że przyszła kryska
i wcześniej niż przypuszczałem

myśli na papier nie mogą spłynąć
nie zdąża za nimi ręka
chociaż wiadomo i mnie skądinąd
że tam gdzie rozum nie sięga

już nieświadomość bliżej niż dalej
warto więc sobie zdać sprawę
trochę mniej pisać a z czasem wcale
z poezją kończąc zabawę

żeby w przyszłości uniknąć chwili
gdy wiersz swój przyjdzie mi czytać
a wszyscy wokół będą dziwili
jak o autora zapytam