gdy czas i przestrzeń przemijania
o drgania serca się potyka
rodzą się wiersze pośród łkłania
gdzie w szept przeradza się muzyka

stąpamy tedy pełni doznań
płodząc obrazy drżącej duszy
pośród najszczerszych serca wyznań
pamięć serdeczna łzy osuszy

do bram spiżowych kołatamy
by blaskiem pereł się podzielić
i duszę swoją zaprzedamy
by piękno prawdy wkoło pielić

tak poranieni opuszczeni
czułej się dłoni spodziewamy
z godności i czci ograbieni
wciąż każdej wiosny zakwitamy