niekiedy wystarczyć musi
uśmiech do samego siebie
i świadomość że wciąż nie wiesz
jak odnaleźć się wśród ludzi

nie wiesz jak masz się zachować
gdy poczujesz obcy dotyk
który tym jest dla samotnych
czym dla wiersza puste słowa

jesteś martwy jeszcze bardziej
od najdoskonalszej śmierci
póki tego sam nie stwierdzisz
na klepsydrze się nie znajdziesz

nie kryjąc zadowolenia
sam Bóg czyta twoje wiersze
lubi tych co milcząc szczerze
mają coś do powiedzenia


...
odchodzimy tak dokładnie tak kompletnie
zostawiając szczątki rozmów albo wiersze
w chwilach które zawsze są nieodpowiednie
i jak zwykle niewłaściwe na odejście

brak wyboru nas skazuje na przypadek
a przypadkom jest dokładnie wszystko jedno
kwiaty znicze podążają jego śladem
drogą która również jest nieodpowiednią

cała reszta też ma w sobie coś z teatru
dla spektaklu bez znaczenia liczba widzów
aktor jest lecz wystawiony wprost do wiatru
przez tych którzy tak kochając nienawidzą

tylko niebo bezprzykładnie obojętne
potrafiące jak dzieciaki pokaprysić
wszystkim na złość dzień powszedni czyni świętem
chociaż temu w głównej roli wszystko wisi