Moje bezgłośne wołanie,
ucichłe w nieusłyszeniu,

dźwięki zapomnianych słów
zlewają się w psalm
przerwany na półnucie.

Języku mój, zgwałcony
przez barbarzyńskie hordy,
spalony na popiół w gazowych
komorach, zadźgany widłami
przez miłosiernych sąsiadów,
zdradzony w chciwych donosach
usłużnych i posłusznych,

ty słowo pierwsze niesiesz
wraz z pierwszeństwem myśli.

Rozbrzmiewaj unisono we śnie
martwych Aniołów, zagrobną
pieśnią wznieś się nad pogrążony
w oniemieniu nieboskłon.