na którym szczycie zdobytym
drodze uklepanej
pod jakim zasadzonym drzewem
stanę lekko
z blizną w pół łydki
bruzdą na policzku
postawię jeden niezmącony krok

ustami spękanymi od wstrzymanych słów
krzyknę dzień dobry życie
jestem Magdą
trzymam roztrzaskane berło
na głowie zakręca się sto trzeci siwy włos

gdzie stanę sauté
dwudziestopięcioletnim tchem
będę mogła rzucić
najodważniejsze wyznanie
wreszcie jestem sobą