Prawie nikogo z tamtych ludzi już nie ma,
ale wciąż nawiedzają mnie wspomnienia,
jak żywe w mym sercu wyryte,
przed całym światem ukryte.

Kiedy jest cisza i noc zapada,
one przychodzą do mnie, jak zdrada
co noc prawie - choć wcale tego nie chcę,
czy kiedyś od nich ucieknę?

Wciąż ranią mnie, jak kiedyś,
mówią - ty jesteś nasza, z naszej biedy,
choć wmawiam sobie, że jestem inna
i znów przychodzi tylko myśl niewinna.

To było twoje i nasze życie - oprzytomniej
- czy można życie zapomnieć!?


Chojnice, 30 VII 2016
Barbara Wrzesińska
"O zachodzie słońca"