już nie musisz kłamać nie ma wysp szczęśliwych
a jeśli jest szczęście to z pewnością nie tu
gdzie kocha i cierpi się tylko na niby
parodiując życie jak w wierszach poetów

jeżeli poezja jest samotną wyspą
bez cum dryfującą i z dna niewyrosłą
to albo jest dla nas nieszczęśliwie blisko
albo uszczęśliwia gwiaździsty nieboskłon

raz zraża raz kusi innym razem karze
nie dzieląc na młodych i zacnie nobliwych
jest cudem szaleństwa lecz w innym wymiarze
nie wierz jakimś plotkom o wyspach szczęśliwych

płyń wierszem potrafisz wiesz jak zagiąć parol
a niekiedy nawet do krwi zdenerwować
nie wybieraj czy być katem czy ofiarą
opiekuj się myślą przebierając w słowach