Na początku był zwykłym człowiekiem.
    Prostym, z ambicją przewyższającą zdrowy rozsądek.

W krainie płynącej mlekiem.
    Tam był - myślami, układał swojego życia nowy porządek.

Dalej zaszedł niż planował.
    Decyzje swoje sprytnie kalkulował, stworzył zależności mnóstwo.

Prawie otarł się o zawał.
    Prowadził nepotyzmu politykę, niewygodnych pozbył się przez byle łgarstwo.

Absurdu osiągnął apogeum.
    Umysł jego odpłynął daleko, rzeczywistość stała się dla niego ciężarem.

Nie szuka już serum.
    Otoczenie jego jest mirażem, klakierów garść będzie jak lichy harem.

Wkrótce znajdzie swój koniec.
    Pokonają go własne absurdy, uwierzył we wszystkie swoje urojenia.

Poświęci więcej niż palec.
    Pycha zabije swoje dzieci, pozostaną niezrealizowane marzenia.

Krzywdy zostaną odkupione.
    Przyjdzie gorzka refleksja, Stwórca o sprawiedliwości nie zapomina.

Ludzkie ambicje stracone.
    Nic ich nie wróci, na każdego czeka ostatnia godzina.