KAMIENNE SŁOWA

zamknęły się żelazne podwoje
echa odbite od kamiennych ścian
opadły na posadzkę
poruszyły się usta przodków
lecz żaden dźwięk nie wydostał się
poza ramy portretów
a marmurowe oczy otwarte od stuleci
pozostały niewidome

wzniesione parami przyścienne kolumny
blade jak chore ramiona
skrzyżowały chude dłonie
tworząc nad ołtarzem wielopalczaste sklepienie
a wędrowcy sprzed wieków
odziani w kolorowe szaty
powrócili na swe miejsca
aby nazajutrz z witraży
wraz z promieniami słońca
kolejny raz w milczącym korowodzie
pustą nawę przemierzyć

zamyśliłem się
nad spokojem kamiennych świadków
jednako z politowaniem przyjmujących
hałasy radosnej celebry ślubnej
ponure orszaki ostatniej posługi
jak i codzienne różańce tych
którzy pierwszego już nie pamiętają
do drugiego zaś jeszcze nie całkiem gotowi

wszyscy dawno już wyszli
nikt ze mną nie został
posłuchać słów kamiennej przestrogi