W kalejdoskopie nieważnych godzin
chciałabym chociaż chwilę osłodzić.
Niestety nie mogę sięgnąć do gwiazd,
a tam jest cukier dla mnie w sam raz.

Poczekam nocą, gdy za wsią na stawie
grawitacyjne zaczną bezprawie,
bo wtedy mimo, że niebezpiecznie,
każda z próżności będzie koniecznie,

niepewna blasku wiecznej urody
sprawdzać swój wygląd w lusterku wody.
Skubnę im wówczas po kilka iskierek,
zawinę w uśmiech i mam już cukierek.