W oknie



Struga deszczu
wąska nitka światła
szum od ulicy
w nieparzystych krokach
zieleń tak niska
jak zmrużenie oczu

pomniejsze zdania w myślach
niczym dojrzały winogron
pewnie nie strzelą pod zębami
poddadzą się cicho i słodko

a może wynieść się stąd i wrócić boso
karmiąc zachłannie wysuszone klepki
w gościnnym

wlepić nie swoje spojrzenie
przez otwarte okno
ściśnięte po usta w tym
co na mnie czeka.