nie umiem pisać
nie mam rąk ani twarzy
codziennie Chrystus pochyla się
nad pustym płótnem maluje
oczy moje otwarte
serce moje rozdarte

kreśli rzęsy-
trzepocz nimi
rozchylaj wargi
bądź niedoścignioną miłością
jedyną którą znasz
którą cię zagnębię

naszkicuję ci powietrze
masz nim żyć
gnić i płonąć
aż zbuduję muzeum
na każdym obrazie
twarz twoja jedna

staną w kolejce
przechylą głowy
każdą zinterpretują na tysiąc sposobów

nikt we właściwy