czemu ty niebo nie jesteś inne
czy nie chcesz nie umiesz czy nie możesz
i takie zimne tak bardzo zimne
głodne wielości upokorzeń

czemu ty Panie nie jesteś inny
to przecież ku tobie ścieżki biegną
tak samo witasz winnych niewinnych
jakby ci było wszystko jedno

czemu ty życie nie jesteś inne
i każesz mi rolę grać człowieka
lecz gdy Bóg obcy a niebo zimne
niechaj nie dziwi że wciąż zwlekam

mogą się na mnie wszyscy pogniewać
Bóg niebo życie podmiotów wieża
ale tak bardzo chce mi się śpiewać
że żal to jeszcze ciągle nie żal


...
kieliszek wina omszały szronem
kromka suchego czerstwego chleba
pod spodem obrus na drugą stronę
kilku przyjaciół których już nie mam

i promień światła jeden jedyny
rozświetlający tarczę zegara
w punkcie gdzie kończą moje godziny
do cna wytartą skalę Apgara

marzę by uciec w głąb własnej duszy
by móc rozstrzygnąć co za co przeciw
i marzy mi się żeby się wzruszyć
tak jak piszący wiersze poeci