W ciemnej listopadowej nocy rzuciłem się trzewia.
Słyszę głos - to tylko burzliwy tętent rzeczywistości.
Brodząc pośród smogu unikam spojrzenia,
Młodych bez duszy, bez znaczenia, bez świadomości.

Elektryczny blask ulicznych świateł animuje moje ruchy,
Słyszę głos - to tylko chemia organizmów - ludzkości.
Któżby w tym mechanicznym świecie nie szukał narkozy?
Marszałkowej buławy synapsy - absolutu niegodziwości.

Niczego nie szukam, nikomu nie wadzę - mówię
Do napotkanych pod przymusem (nie)znajomych.
Pytają mnie głośno: czemu kłamię?
Swym głosem kolekcjonerów wspomnień zniewolonych.

Ich dusza codziennie jak wosk topnieje.
Ale póki dopalić się mogą,
Jak wiejska dziewka w królewskiej alkowie,
Dobrze się bawią!