jest takie miejsce na świecie
gdzie wstępu nikt nie ma żadnego

szukałem w podróży bezkresnej
jak zdobyć zakątek ten wymarzony

pokonać musiałem gór morza
i knieje dziewicze sforsować

obcość na bliskość zamienić
na wierność nieufność przekuwając

długo w tej drodze zmierzałem
wciąż duszę swą raniąc boleśnie

nadzieja uparcie szła ze mną
lecz na jednym z postojów została

nareszcie stanąłem na szczycie
i gładki atłas ujrzałem przed sobą

cel drogi otwarcie mnie witał
zadrżało z radości me ciało

zniknęły gdzieś zmory tułaczki
i błogość trud cały nagrodziła

zakątek już nie jest bezludny
zamieszkam tu teraz bez czasu