Pośród tłumu bożków, bogiń i róż
Stoję oparty o piec wiedzy.
Sam, rozżarzony mądrością całego rodzaju ludzkiego
Wrzucam was, Pany, Centaury, Nimfy oraz Harpie
W lodowatą pustkę,
Gdzie nie odnajdzie was już nikt.

Stoję oparty o piec wiedzy,
Siłuję się na rękę z Bogiem.
Utop mnie, zmień w słup soli
Ukrzyżuj.

I gdybym nie musiał, gdybym nie czuł satysfakcji płynącej z zabawy boską lupą
Za wszystkie wojny, stracone istnienia, zbyt wcześnie wygasłe miłości,
Chowam Cię za piec.

Niepotrzebny, nic nie znaczący
Już bardziej ludzki, dziecinny wręcz
Czekaj na powrót.