Zaprosił mnie przyjaciel do siebie,
na chwilę,
Wiesz, nikt mnie nie odwiedza a czasu
mam tyle,
wszyscy zabiegani, skupieni wciąż
na sobie,
dlatego pomyślałem, przypomnę
się tobie.

Kiedyś nas łączyło coś więcej niż
znajomość,
kiedyś odpowiadałeś na każdą
wiadomość,
dziś już lata całe nie widziałem
tu ciebie,
pewnie sobie myślisz, że nie jestem
w potrzebie.

Zawstydzony, że Przyjaciel prawdę
powiadał,
obiecałem, że częściej już będę doń
wpadał.
Odtąd regularnie w Listopadzie
pierwszego,
gadamy przy zniczu na pomniku
u Niego.