Jadę pociągiem i wyglądam przez okno
Patrzę jak umyka świat
Widzę drzewa, domy i ludzi
Ale nie czuję ich, nie słyszę, nie znam

W żelaznym pancerzu, odcięty od wrażeń
Spoglądam na te obce mi miejsca i twarze
Są jak ulotna mgła
Jak dawne wspomnienie
Nikną, wracają płochliwe cienie

Smutno tak mijać to co niepoznane
To co już takie pozostanie
Nie będzie szansy by się temu przyjrzeć
Dotknąć czy porozmawiać
Czas przestrzeń uparcie goni
Nie pozwala się jej zatrzymać

Tak, to czas mój przyjacielu
Każe nam ciągle mknąć
Ty jesteś jednym z ludzi niewielu
Co nie są dla mnie
Wspomnieniem lub cieniem lub mgłą