Ogłuszony krzykiem ciszy.
Stoję moknąc
w deszczu niepogody Twojego milczenia.
W konstelacji Twej zawieszony.
Dryfuję wśród niepewności.
Od chcenia
...
do niechcenia.
Czasami tylko grawitacją
samotności swej.
Ściągasz mnie do siebie.
Pozwalasz istnieć przez kilka słów.
Po czym znów strącasz mnie
...
w zapomnienie.