Niepokojący zgrzyt minionej chwili
lubi moje towarzystwo świadome,
bo tamci to się nie zastanowili
i uciekli wnet w te prawdy rzekome.

Nie lubię tej chwili, co warunkuje
następną, ona druzgocze świadomość.
Przecież w zwyczaju tak mawiał mój wujek:
"Chłopcze, przestań się gapić jak sroka w kość!".

A ta zaraz po niej z kolei chwila
niesie mętne pokłady prowokacji.
Chyba dlatego nieśmiało mnie mija,
unika autora właściwiej racji.

To nudna sekwencja i błędne koło.
I kadzą mnie znowu, zmysły mi mylą.
Patrząc mi w oczy, pukają się w czoło.
Kiedy to było? Gdzie jestem? Przed chwilą.