już za niedługo powiędną kwiaty
i tylko astrom dmuchnie odnowa
środkiem jesieni z cukrowej waty
będziemy przyszłość swą szydełkować

sponsorowana zagra kapela
wyjdą przed szereg dźwięki dudziarza
przez łzy nam przyjdzie się rozweselać
gdy urny staną tuż przy ołtarzach

błysną obłudne ognie obietnic
tych całkiem nowych i tych przygasłych
a nam brak śliny oczy rozświetli
w czas przełykania pomyłek własnych

za późno będzie by iść po rozum
bo w miejscu w którym jeszcze jest dzisiaj
wyrośnie szafot z pętlą z powrozu
na której rozum już będzie wisiał

i przypomnimy Kochanowskiego
żeśmy głupimi przed i po szkodzie
pytając sami siebie dlaczego
mimo upływu lat znów jest w modzie