anioł samobójstwem uciekł z raju
śmierć płacze nad nim gorzką czernią
nie może znaleźć miejsca
dla duszy duszy
obnaża z rozsypanych piór
barwą ciemnych kropli

gdy anioły cierpią pękają ludzkie serca
kiedy umierają serca obojętnieją na wszystko
ile jest jeszcze aniołów
czy został choć jeden
tylko zapłakane oczodoły śmierci
dają cień nadziei na odrodzenie
z ostatniej łzy

za kolejną nieprzekraczalną granicą
czeka nowe morze starych win
wszystko usprawiedliwione
miłosierdziem z kapelusza
wierzymy w co wierzymy
podpierając miłość ostrzami noży
ile ludzkich dusz na ostatnie tchnienie anioła
tyle brudu za paznokciami chmur
kapie niebem za kołnierz