Tysiące krzeseł spod ręki stolarza,
W przerwach siada jak po deszczu i je drugie śniadanie.

Wspiął się człowiek smutny na krzesło,
bez objawów fizycznego zmęczenia,
w dłoni dzierży kurtynę , która skończy przedstawienie.

Na ten sam mebel, później wdrapie się dziecko,
by umniejszyć Twej władczości.
Huśta na nogach chwilę obecną.

Ja przepraszam, muszę usiąść, lepiej pisze się na siedząco.