miłość odejdzie nie prędko
zamknięta w dłoni jak perła
i choć wzburzą się fale zwierciadeł
patrząc głęboko ci w oczy
takiego nie znałem się wcale
ciebie już bym nie zaskoczył

mijając ulice i nowe horyzonty
niczego nie będąc już pewien
w tobie ogień pomału bym wzniecił
uderzając krzesiwem o krzemień

za dnia bywam uroczy
nocą nie grzeszę rozumem
intymność w nozdrza się skrada
pęta me serce łańcuchem

zuchwały ten kto kocha
miłość traktuje jak zbroje
zapętleni w czasie
nie zbawimy świata we dwoje