Czemu tak szybko uciekasz?
Zatrzymaj się, daj odetchnąć.
Nie liczysz się z nikim, nie czekasz.
Bezwzględnie nas w starość chcesz wepchnąć.


Tak ciągle cię jakoś mało.
I rok za rokiem wciąż leci.
Przez cale życie się gnało.
Już starcy, dorośli, nie dzieci.

A ja bym cię prosić chciała,
o parę małych przystanków.
I już bym się wtedy nie bała,
starości i smutnych ranków.